மிகப்பெரிய வாங்குநர் மறைந்தபோது: சோவியத் யூனியனுக்குப் பிந்தைய நீலகிரித் தேயிலை

ஒரே வாடிக்கையாளர், ரூபாயில் பணம்

1970-களிலிருந்து சோவியத் யூனியனும் அதன் கூட்டணி நாடுகளும் ரூபாய் வர்த்தக ஏற்பாட்டின் கீழ் நீலகிரித் தேயிலையில் சுமார் 80%-ஐ வாங்கின. அவர்களுக்கு மொத்தமாக வலுவான, மலிவான தேயிலை வேண்டும்; மலைகள் அதையே தயாரித்தன. நுணுக்கமான எதையும் தயாரிக்கக் காரணம் இருக்கவில்லை.

ரூபிள் சரிகிறது, விதிகள் மாறுகின்றன

சோவியத் யூனியன் உடைந்தபோது ரூபாய் வர்த்தக முறை முடிந்தது. 1993-இல் ரஷ்யாவுடனான ஒப்பந்தம் வெளிநாட்டுச் செலாவணியில் பணம் கேட்டது; வியட்நாம், கென்யா, சீனா ரஷ்யச் சந்தைக்குள் நுழைந்தன; சீனா கிலோ சுமார் ₹16-க்குத் தேயிலை தந்தது. ரஷ்யாவுக்கான இந்தியத் தேயிலை ஏற்றுமதி 2001-இல் 6.7 கோடி கிலோவிலிருந்து 2002-இல் 4.7 கோடி கிலோவுக்குச் சரிந்தது.

அரை ஹெக்டேர் நிலத்தில் அதன் பொருள்

1997-98-இல் ஒரு கிலோ பச்சை இலைக்கு ₹21 வரை பெற்ற சிறு விவசாயி, இப்போது ₹3–5 பெற்றார்; உரம் 100 கிலோவுக்கு ₹400-இலிருந்து ₹700-ஆக உயர்ந்திருந்தது. நான்கு கிலோ இலை ஒரு கிலோ தேயிலையாகும்: ஏலத்தில் தேயிலை ₹33-க்கு விற்றபோது, சுமார் ₹18 விவசாயிக்கு, ₹15 தொழிற்சாலைக்கு. சில இலை வாங்கும் தொழிற்சாலைகள் தரத்தைக் குறைத்ததாகவும், அது விலையை இன்னும் இழுத்ததாகவும் விவசாயிகள் குற்றம் சாட்டினார்கள்.

நீங்கள் தயாரிப்பதில் 80%-ஐ ஒரே வாங்குநர் எடுத்தால், அதன் பிரச்சினைகள் உங்களுடையவையாகின்றன.

தரத்தை நோக்கி மெதுவான திருப்பம்

சோவியத் பொருளாதாரங்கள் தடுமாறத் தொடங்கியபோதே, தோட்ட உரிமையாளர்கள் மேற்கத்திய ருசியை நோக்கித் தள்ளத் தொடங்கியிருந்தார்கள்: orthodox சுருட்டிய தேயிலை, வெள்ளைத் தேயிலை, ஒற்றைத் தோட்டப் பெயர்கள், சான்றிதழ்கள். 2008-இல் நீலகிரித் தேயிலை GI ஆனது. ஆனால் 2025-இலும், மாவட்டத்தின் 46,481 சிறு விவசாயிகள் பச்சை இலைக்குக் குறைந்தபட்ச விலையும், ஏலத்தில் அடிப்படை விலையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.