வெட்டும் மேசையிலிருந்து மேலே: ஆம்பூரின் பெண்களும் சிறு உரிமையாளர்களும்

பெரும்பாலான கைகள் பெண்களுடையவை

2013-இல், ஆம்பூர்க் காலணி யூனிட்டுகளில் வேலை செய்தவர்களில் சுமார் 80% பெண்கள்; பலர் தங்கள் குடும்பத்தில் மாதச் சம்பளம் பெற்ற முதல் ஆள். பெரிய நிறுவனங்கள் குழந்தைக் காப்பகம், உணவகம், இலவச மருத்துவம், மகப்பேறு உதவி வழங்கின; சம்பளத்தை நேரடியாக வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தின.

ஐந்தே ஆண்டுகளில் கட்டரிலிருந்து நல அலுவலர்

எஸ். தேவி, தோல் துண்டுகளை மாதிரிப்படி வெட்டும் கட்டராகத் தொடங்கினார். ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து, 25 வயதில், தொழிலாளர் நல அலுவலர் ஆனார்; அங்குள்ள அசெம்பிளி வரிசைகள் எப்படி இயங்குகின்றன என்று கற்க நிறுவனம் அவரைச் சீனாவுக்கு அனுப்பியிருந்தது.

20 வயதில் கட்டர். 25 வயதில் நல அலுவலர்.

தோல் ஆலைத் தொழிலாளியிலிருந்து உரிமையாளர்

சையத் நயீம் ஒருகாலத்தில் தோல் ஆலையில் வேலை செய்தவர். 2013-க்குள், ஆம்பூரிலிருந்து 19 கி.மீ. தொலைவில் வளத்தூரில், சுமார் ₹6 லட்சத்தில் தொடங்கி 50 பேர் வேலை செய்யும் ஒரு சிறிய காலணி மேல்பாக யூனிட்டை நடத்தினார்; கூடவே தனி ஆளாக ஒரு மென்பொருள் சேவைத் தொழிலையும் தொடங்கியிருந்தார்.

ஒரு சிறிய மேல்பாக யூனிட், அருகிலுள்ள பெரிய காலணி நிறுவனங்களுக்குச் சப்ளை செய்யலாம். கொஞ்சம் பணமும் நிறைய அனுபவமும் உள்ள ஒருவரை உரிமையாளராக்குவது இப்படித்தான் ஒரு தொழில் மையம்.